Τα νέα της Ικαρίας

Καρία

Στην περιοχή της Καρίας βρίσκονταν τα εργαστήρια της Κνίδου, της Αλικαρνασσού, των Θεαγγέλων. Η παραγωγή τους παρουσιάζει ομοιότητες με τη σύγχρονη κοροπλαστική της Δωδεκανήσου. Η Κνίδος επανιδρύθηκε το 340 π.Χ. Μια σειρά ειδωλίων που χρονολογούνται στα χρόνια αυτά πιστοποιεί την ύπαρξη τοπικού εργαστηρίου κοροπλαστικής. Πολλά από αυτά –μαζί με λυχνάρια, αγγεία και γυάλινα αντικείμενα– ήταν θαμμένα μέσα σε ορύγματα, όπου τα είχαν τοποθετήσει για να τα προφυλάξουν από πιθανή επιδρομή. Αυτά ήταν αφιερώματα στο ιερό της Δήμητρας και της Κόρης που ανέσκαψε ο Charles Newton το 1858. Τα περισσότερα ανήκουν σε έναν ιδιαίτερο θεματικό τύπο, αυτόν της «υδριαφόρου με πέπλο», που υιοθετείται περίπου από το 340-300 π.Χ. και σχετίζεται άμεσα με τη λατρεία της Δήμητρας. Η τελετουργική χρήση τους επέβαλε και μια αρκετά αυστηρή απόδοση με έμφαση στη μετωπικότητα. Τα στοιχεία αυτά τα κάνουν να δείχνουν αρκετά πρώιμα.

Ο δεύτερος συνήθης θεματικός τύπος στην Κνίδο είναι οι ενδεδυμένες γυναικείες μορφές στον τύπο της «Ταναγραίας». Μάλιστα, η έντονη πλαστικότητα που παρουσιάζουν μερικά δείγματα οδήγησε στην άποψη ότι η κοροπλαστική της Κνίδου –καθώς και της Αλικαρνασσού– επηρεάστηκε σε μεγαλύτερο βαθμό από τη σύγχρονη πλαστική σε σχέση με άλλα ανατολικά εργαστήρια. Η αλληλεπίδραση αυτή οφείλεται στην ιδιαίτερη ανάπτυξη που γνώρισε η μεγάλη πλαστική στις δύο αυτές πόλεις την Ελληνιστική περίοδο. Ο πηλός της Κνίδου είναι συνήθως ευδιάκριτος, ανοιχτόχρωμος, με αποχρώσεις που ποικίλλουν από το ροδί έως το ανοιχτό καφέ και η σκληρότητά του πιστοποιεί όπτηση σε υψηλές θερμοκρασίες. Συχνά απαντά και μια δεύτερη ποικιλία πηλού, που είναι πορτοκαλόχρωμος, με μεγαλύτερο ποσοστό προσμείξεων. Οι πηλοί αυτοί ήταν ντόπιοι και διακρίνονται σαφώς από τον πηλό της γειτονικής Αλικαρνασσού.

Συγγραφή : Πατσιάδου Λίλα (13/5/2002)

Για παραπομπή: Πατσιάδου Λίλα , «Ελληνιστική Κοροπλαστική στη Μ. Ασία», 2002,
Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Μ. Ασία